Skip to main content
فهرست مقالات

تأثیر تمرینات پلیومتریک و ترکیبی بر پاسخ IGF-I و MGF در عضله پهن جانبی مردان غیر ورزشکار

نویسنده:

علمی-پژوهشی (وزارت علوم)/ISC (20 صفحه - از 95 تا 114)

عامل رشد شبه انسولین -١ در تکامل ، رشد، بازسازی و حفظ بافت ها در عضلة اسکلتی در یک روش اتوکرین / پاراکرین و آندوکرین نقش دارد. هدف از پژوهش حاضر، بررسی پاسخ عوامل رشدی به دو شیوة تمرینی مختلف بود. در این پژوهش ١٤ آزمودنی مرد به صورت داوطلبانه انتخاب و به طور تصادفی به دو گروه تقسیم شدند. گروه اول (پلیومتریک ، ٧ آزمودنی ، سن : ١/٨٦±٢٠/٨٦ سال ، قد: ٤/٢٣±١٧٩/٢٩ سانتی متر، وزن : ٦/٢٤±٧٤/٥٧ کیلوگرم ) تمرین پلیومتریک و گروه دوم (ترکیبی ، ٧ آزمودنی ، سن ١/٧٢±٣١/٤٣ سال ، قد ٦/٤٢±١٨١/٧١ سانتی متر، وزن : ٨/٤٧±٧٦/١٤ کیلوگرم ) ترکیبی از تمرین مقاومتی و پلیومتریک را ٣ روز در هفته به مدت ٨ هفته (٤ هفته تمرین مقاومتی و ٤ هفته تمرین پلیومتریک ) انجام دادند. نمونه های عضلانی از عضلة پهن جانبی ٣ روز قبل و ٧ روز بعد از تمرین گرفته شد. برای تعیین توان از ٣ آزمون بوسکو (٥ و ٦٠ ثانیه ای )، سارجنت و پرش جفت و برای سنجش چابکی و سرعت از آزمون های مانع شش ضلعی و دو سرعت ٣٥ متر استفاده شد. برای تخمین میزان بیان ژن عامل رشد شبه انسولین (١) (IGF-I) و عامل رشد مکانیکی (MGF) از روش time RT PCR –Real استفاده شد. برای تجزیه وتحلیل داده ها از آزمون های T زوجی و T مستقل استفاده شد و سطح معناداری ٠/٠٥ در نظر گرفته شد. نتایج نشان داد در آزمون های بوسکو، سارجنت ، پرش جفت ، مانع شش ضلعی و دو سرعت ٣٥ متر گروه پلیومتریک بهتر عمل کردند. بیان ژن در گروه اول کاهش غیرمعنادار (٢٠/١٨ درصد – ٠/٢٩ ≥P) اما در گروه دوم به طور معنادرای افزایش یافت (١٥٩/٢٤ درصد، ٠/٠٤٨ ≥P) و بیان ژن IGF-I در گروه اول افزایش معنادار (١٣٣/٨٣ درصد، ٠/٠٤ ≥P) اما در گروه دوم به طور غیرمعناداری افزایش (٢٤/٠٦ درصد، ٠/١٦ ≥P) یافت . به طور کلی می توان نتیجه گرفت رونوشت های مختلف ژن IGF-I (IGF- IEa و MGF) در عضلة اسکلتی انسان به طور متفاوتی به راهبردهای مختلف اضافه بار مکانیکی و سوخت وسازی پاسخ می دهند.


برای مشاهده محتوای مقاله لازم است وارد پایگاه شوید. در صورتی که عضو نیستید از قسمت عضویت اقدام فرمایید.