Skip to main content
فهرست مقالات

رابطه عزت‌نفس و تاب‌آوری با مؤلفه‌های خودپنداره بدنی دانش‌آموزان دارای ناتوانی

نویسنده:

علمی-پژوهشی (وزارت علوم)/ISC (16 صفحه - از 63 تا 78)

هدف: هدف این پژوهش بررسی رابطه عزت‌نفس و تاب‌آوری با مؤلفه‌های خودپنداره بدنی دانش‌آموزان دارای ناتوانی است. روش: پژوهش حاضر از نظر هدف بنیادی و در زمره روش توصیفی- همبستگی است. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه دانش‌آموزان دارای ناتوانی شهرستان شیروان است که تعداد آن‌ها 35 نفر و نمونه طبق فرمول کوکران 30 نفر است. داده‌های این پژوهش توسط سه پرسش‌نامه استاندارد اسمیت (1967) با ضریب آلفای کرونباخ (0/88=α)، تاب‌آوری کانر- دیویدسون (2003) با ضریب آلفای کرونباخ (0/89=α) و خودپنداره بدنی مارش و همکاران (1994) با ضریب آلفای کرونباخ (0/872=α) جمع‌آوری شده است. یافته‌ها: پژوهش دارای سه فرضیه اصلی و 4 فرضیه فرعی بود که جهت آزمون فرضیه‌های تحقیق، از روش آماری رگرسیون چندمتغیره استفاده شد. نتایج نشان داد که عزت‌نفس و تاب‌آوری نمی‌تواند خودپنداره بدنی دانش‌آموزان ناتوان را پیش‌بینی کند. فرضیه اصلی دوم پژوهش مبنی بر وجود رابطه بین عزت‌نفس و خودپنداره بدنی دانش‌آموزان ناتوان نیز مورد پذیرش قرار نگرفت. فرضیه اصلی سوم پژوهش مبنی بر وجود رابطه بین تاب‌آوری و خودپنداره بدنی دانش‌آموزان ناتوان مورد پذیرش قرار نگرفته و رد شد. فرضیه فرعی اول پژوهش مبنی بر وجود رابطه بین بُعد عمومی عزت‌نفس و خودپنداره بدنی دانش‌آموزان ناتوان رد شد. فرضیه فرعی دوم نشان داد بعد خانوادگی عزت‌نفس قادر به پیش‌بینی خودپنداره بدنی دانش‌آموزان ناتوان نیست. در مورد فرضیه فرعی سوم نتایج نشان داد، همبستگی بین خودپنداره و عزت‌نفس اجتماعی از نظر آماری معنادار نیست و در مورد فرضیه فرعی چهارم نیز نتایج نشان می‌دهد بُعد آموزشگاهی عزت‌نفس قادر به پیش‌بینی خوپنداره بدنی دانش‌آموزان ناتوان نیست. نتیجه‌گیری: نتیجه‌ای که از این تحقیق گرفته می‌شود این است که عزت‌نفس و تاب‌آوری نمی‌تواند خودپنداره بدنی دانش‌آموزان دارای ناتوانی را پیش‌بینی کند.

Objective: This study examined the relationship between self-esteem and self-resilience with physical self-concept in students with physical disabilities. Method: This is a fundamental study in terms of objective and descriptive-analytic one in terms of method. The target population included all students with disabilities in Shirvan، 35 students in total، and according to Cochran's formula، the sample must be consisted of 30 students. The data in this study was collected by three questionnaires، i.e. standard questionnaire of Smith (1967)، with Cronbach's alpha coefficient (α) of 0.88، Conner-Davidson resiliency questionnaire (2003)، with Cronbach's alpha coefficient of 0.89، and physical self-concept of Marsh et al. (1994)، with Cronbach's alpha coefficient of 0.872. Finding: The study has three main hypotheses and four secondary hypotheses، and in order to test the hypotheses، multivariate regression method was used. Result: The results showed that self-esteem and self-resilience cannot predict the self-concept of students with physical disabilities. The second hypothesis of the study، i.e. the relationship between physical self-esteem and self-concept of students with physical disabilities was not accepted either. The third hypothesis regarding the relationship between self-resilience and physical self-concept of such students also was rejected. The first sub-hypothesis regarding the relationship between general aspect of self-esteem and the self-concept was also rejected. It was also shown that second sub-hypothesis regarding that family aspect of self-esteem can predict the self-concept was not acceptable. The third and fourth sub-hypotheses، regarding social and educational aspects of self-esteem also had no statistically significant correlation with physical self-concept. Conclusion: It is concluded that self-esteem and self-resilience cannot predict the self-concept of students with physical disabilities


برای مشاهده محتوای مقاله لازم است وارد پایگاه شوید. در صورتی که عضو نیستید از قسمت عضویت اقدام فرمایید.