Skip to main content
فهرست مقالات

مقایسه اثربخشی مدل درمانی رویارویی و بازداری از پاسخ و روش کاهش فکر خطرناک بر کاهش ناگویی خلقی و اجتناب شناختی بیماران وسواسی

نویسنده:

علمی-پژوهشی (وزارت علوم)/ISC (18 صفحه - از 109 تا 126)

پژوهش حاضر با هدف مقایسه اثربخشی مدل درمانی رویارویی و بازداری از پاسخ و روش کاهش فکر خطرناک بر کاهش ناگویی خلقی و اجتناب شناختی بیماران وسواسی انجام شد. این مطالعه از طرح‌های نیمه آزمایشی با مدل پیش آزمون- پس آزمون همراه با گروه کنترل و پیگیری دو ماهه بود. جامعه آماری شامل کلیه بیماران مبتلا به وسواس فکری – عملی بود که در سال 1395 به مراکز مشاوره شهرکرد مراجعه نموده بودند. از میان آنها 48 نفر به‌صورت نمونه‌گیری داوطلبانه‌ی مبتنی بر هدف، انتخاب و سپس در سه گروه 16نفره به‌صورت تصادفی گمارده شدند. مراجعان گروه اول روش درمانی کاهش فکر خطرناک و مراجعان گروه دوم روش درمانی رویارویی و بازداری از پاسخ را به‌صورت انفرادی هر درمان را به مدت 10جلسه 60دقیقه‌ای دریافت کردند. از پرسشنامه‌های "اجتناب شناختی سکستون و داگاس و آلکسی تیمیا " برای جمع‌آوری اطلاعات استفاده شد. جهت تحلیل داده‌ها از تحلیل واریانس چندمتغیری و آزمون تعقیبی فیشر استفاده شد. یافته‌ها نشان داد که هر دو روش درمانی رویارویی و بازداری از پاسخ و کاهش فکر خطرناک بر کاهش اجتناب شناختی اثربخش می‌باشند، اما تفاوت معناداری بین اثربخشی این دو شیوه درمانی بر کاهش ناگویی خلقی بیماران وسواسی وجود دارد. بر اساس یافته‌های حاصل از پژوهش می‌توان نتیجه گرفت که روش درمانی کاهش فکر خطرناک اثربخش‌تر از روش درمانی رویارویی و بازداری از پاسخ بر ناگویی خلقی و اجتناب شناختی بیماران وسواسی می‌باشد.


برای مشاهده محتوای مقاله لازم است وارد پایگاه شوید. در صورتی که عضو نیستید از قسمت عضویت اقدام فرمایید.