Skip to main content
فهرست مقالات

اثربخشی امید درمانی گروهی برکیفیت زندگی و تاب آوری زنان معتاد

نویسنده:

سابقه و هدف: پژوهش‌های انجام‌شده نشان می‌دهند که امید درمانی می‌تواند به‌عنوان مداخله روان‌شناسی مثبت‌گرا به کاهش مشکلات روان‌شناختی افراد کمک نماید؛ بنابراین مطالعه حاضر با هدف تعیین اثربخشی آموزش امیددرمانی گروهی بر کیفیت زندگی و تاب‌آوری زنان معتاد انجام شد. مواد و روش‌‌ها: پژوهش حاضر یک مطالعه نیمه‌تجربی از نوع پیش‌آزمون- پس‌آزمون همراه با گروه کنترل بود که با مشارکت 30 زن معتاد از کمپ شهرک وردآورد تهران انجام شد. در این مطالعه افراد مورد بررسی به‌طور تصادفی و براساس کسب نمره پایین در کیفیت زندگی و تاب‌آوری انتخاب و به دو گروه آزمون و کنترل تقسیم شدند. گفتنی است داده‌ها نیز با استفاده از پرسشنامه‌های‌ کیفیت زندگی فرم کوتاه (QOL: Quality of Life) و تاب‌آوری Connor و Davidson (CD-RISC: Connor-Davidson Resilience Scal) جمع‌آوری گردید. همچنین این داده‌ها با استفاده از روش آماری کوواریانس در نرم‌افزار 20 SPSS تجزیه و تحلیل شد. یافته‌ها: براساس نتایج این مطالعه، میانگین نمرات کیفیت زندگی (P<0.01، F=54.42) و تاب‌آوری (P<0.01، F=7.02) در مرحله پس‌آزمون در گروه آزمون افزایش معناداری را نشان داد؛ اما این تغییرات در گروه کنترل معنادار نبود. نتیجه‌گیری: براساس نتایج این مطالعه می‌توان گفت که آموزش امیددرمانی گروهی سبب افزایش امید و کیفیت زندگی در زنان معتاد و همچنین افزایش حرمت، خودپنداره مثبت و تقویت و تشویق برای بالفعل‌درآوردن توانایی‌های بالقوه مثبت در فرد می‌شود؛ بنابراین به درمانگران و متخصصان بهداشت روانی توصیه می‌شود که از این مداخله در کنار سایر درمان‌های دارویی و غیردارویی برای ارتقای سطح کیفیت زندگی و تاب‌آوری در برابر استرس زنان معتاد استفاده نمایند.

Background and Objective: Hope therapy as a positive psychological intervention can be helpful in reducing the psychological problems in addicted people. Therefore, the present study was conducted with the aim of investigating the effectiveness of group hope therapy on quality of life and resilience in addicted women. Materials and Methods: This semi-experimental study was conducted on 30 addicted women who referred to the Rehabilitation Center of Varavard, Tehran, Iran, using the pretest-posttest design and a control group. The participants were divided into experimental and control groups based on the obtained scores regarding the quality of life and resilience. The data were collected using the World Health Organization Quality of Life and Connor- Davidson Resilience Scale. Data analysis was performed by analysis of covariance in SPSS, version 20. Results: According to the results, the mean quality of life (F=54.42, P<0.01) and resilience (F=7.02, P<0.01) significantly increased in the intervention group at the posttest stage. Nonetheless, no significant difference was observed in the control group in this regard. Conclusion: As the findings indicated, group hope therapy could improve the quality of life and resilience in the addicted women. In addition, this therapy could enforce the addicted people to achieve the positive selfconcept and actualize their positive potential ability. Consequently, the mental health professionals are recommended to use this intervention along with other pharmaceutical and non-pharmaceutical therapies to improve the quality of life and resilience in the addicted women.


برای مشاهده محتوای مقاله لازم است وارد پایگاه شوید. در صورتی که عضو نیستید از قسمت عضویت اقدام فرمایید.